W skrócie: Time Machine jest zaprojektowany, by usuwać stare kopie. Godzinowe przetrwają dobę, dzienne miesiąc, a tygodniowe, aż dysk się zapełni. Wtedy znikają najstarsze.
Nie ma na to ustawienia. Nie możesz kazać Time Machine trzymać trzech lat, a jedyną dźwignią jest rozmiar dysku.
To udokumentowane zachowanie i nie zmieniło się od lat:
Wiek najstarszej kopii zależy więc od jednego: o ile dysk kopii jest większy od danych na Macu i jak bardzo te dane się zmieniają. Dysk 1 TB z 900 GB Maca daje tygodnie. Ten sam dysk z 200 GB daje lata. Nikt Ci nie mówi, który przypadek masz.
Ten powyżej. Czasem zobaczysz w Centrum powiadomień „Time Machine usunął niektóre starsze kopie, by zrobić miejsce”, a równie często nie zobaczysz nic, bo powiadomienie łatwo przegapić i łatwo mieć wyłączone.
Sprawdź, co naprawdę przetrwało:
tmutil listbackupsTo wypisuje każdą kopię na podłączonym miejscu docelowym, od najstarszej. Przeczytaj daty po lewej z góry na dół, a zobaczysz kształt harmonogramu: serię dziennych na końcu, tygodniowe przed nimi i datę początkową, która pokazuje, jak daleko wstecz możesz sięgnąć.
Czasem Time Machine porzuca istniejącą historię i zaczyna od nowa. Może to zrobić aktualizacja macOS, naprawiony wolumin, zmieniony identyfikator dysku lub uszkodzony indeks kopii. Stare kopie mogą nadal być na dysku i zajmować miejsce, choć są niedostępne z poziomu przywracania.
tmutil listbackups dla miejsca docelowego pokazuje, co wciąż jest dostępne. Jeśli najstarszy wpis ma kilka dni na dysku, którego używasz od dwóch lat, właśnie to się stało.
Na Macu z APFS Time Machine trzyma też migawki na dysku wewnętrznym, żeby dało się coś przywrócić, gdy dysk kopii nie jest podłączony. Są trzymane przez około 24 godziny i usuwane automatycznie, gdy potrzeba miejsca.
tmutil listlocalsnapshots /Ludzie je znajdują, myślą, że to kopia, a potem okazuje się, że zniknęły. Są na tym samym dysku co oryginał, więc awaria dysku zabiera oba. Przydatne przy błędzie zauważonym dziś po południu. To nie kopia zapasowa.
W miejscu sieciowym cała historia jest w jednym sparse bundle. Rady w internecie o problemach z kopiami bardzo często kończą się na „usuń sparsebundle i zacznij od nowa”, a to usuwa każdą wersję jednym ruchem. Błędy obrazu dysku mają rozwiązania, które tego nie wymagają, i warto najpierw ich spróbować.
Szczerze mówiąc, bardzo niewiele.
Nie możesz ustawić zasad przechowywania. Żadnej liczby dni, minimalnej liczby wersji ani „zachowaj na zawsze pierwszą kopię każdego miesiąca”. Harmonogram na górze tej strony to cały interfejs.
Służy do tego, by stały dysk wystarczył na dłużej, i to rozsądna odpowiedź na ten problem. Kłopot w tym, że ta zasada jest niewidoczna, gdy działa. Dzień, w którym szukasz wersji pliku sprzed ośmiu miesięcy, to dzień, w którym dowiadujesz się, jak daleko wstecz naprawdę sięga Twój dysk, a wtedy odpowiedź jest już przesądzona.
Stare wersje zostają, dopóki nie zdecydujesz inaczej. Nie ma licznika, który odrzuca je po trzydziestu dniach, ani harmonogramu, który przerzedza je za Twoimi plecami.
Gdy miejsca naprawdę brakuje, aplikacja pyta i mówi, co by usunęła i ile to zwolni, zanim cokolwiek się stanie. Plan powstaje najpierw, a wykonywany jest później, więc błąd w regule da się naprawić przez tydzień.
Główny ekran pokazuje, jak daleko wstecz sięga historia, a to liczba, o której jest cała ta strona. A przywracanie najnowszej kopii jest darmowe w każdym planie, także po wygaśnięciu licencji, więc historia to wygoda, za którą płacisz, a odzyskanie plików nie.
Jeśli zostajesz przy Time Machine, przydatne na dziś jest uruchomienie tmutil listbackups, spojrzenie na pierwszą datę i decyzja, czy to dla Ciebie wystarczająco daleko wstecz. Zasada 3-2-1 omawia drugą połowę pytania, czyli co się dzieje, gdy padnie ten jeden dysk, na którym jest wszystko.
Nie. Nie ma ustawienia, polecenia defaults, które by przetrwało, ani wspieranego sposobu, by przypiąć kopię. Jedyne dźwignie to rozmiar dysku, ile kopiujesz i używanie więcej niż jednego miejsca.
Uruchom tmutil listbackups z podłączonym dyskiem. Pierwszy wiersz to najstarsza kopia, z której nadal możesz przywrócić dane. Ta data, a nie wiek dysku, mówi, jak daleko sięga Twoja historia.
Tak, tak to zaprojektowano: najstarsze kopie znikają, by zrobić miejsce na najnowszą. Warto też sprawdzić, czy dysk jest pełny, bo komunikat o braku miejsca często dotyczy tego, jak szacowany jest rozmiar zadania, a nie wolnego miejsca.
Nie. Są na tym samym dysku co pliki, z których powstały, są trzymane przez około dobę i usuwane, gdy system potrzebuje miejsca. Obejmują przypadkowe usunięcie dziś po południu i nic ponad to.
Aktualizacja może unieważnić indeks kopii i zacząć nowy łańcuch. Stare dane często wciąż są na dysku, choć są niedostępne z poziomu przywracania. tmutil listbackups mówi, co wciąż jest dostępne, a jeśli to tylko ostatnie kilka dni, łańcuch zaczął się od nowa.
Zobacz też: Time Machine mówi, że brakuje miejsca, zasada 3-2-1 i Copy Shelter i Time Machine w porównaniu.