Kort antwoord: ja, je kunt een backup van een Mac in Google Drive maken. Op zichzelf synchroniseert Drive: één kopie die je volgt, en een bestand één keer verwijderen haalt het overal weg.
De ruimte is nog steeds de moeite waard. Er moet een backup in worden geschreven, en er zijn eerst twee valkuilen die specifiek bij Google horen.
Drive voor desktop heeft twee modi, en de keuze bepaalt wat er echt op je Mac staat.
Als je streamt, is de kopie op je Mac een venster op de kopie van Google, geen tweede kopie. Er is precies één exemplaar van je gegevens en Google heeft het. Dat is het tegenovergestelde van waar een backup voor is.
Het gekoppelde volume vind je hier, en dat is het pad dat elke tool nodig heeft:
ls ~/Library/CloudStorage/Het verschijnt als [email protected], met My Drive erin.
Drive bewaart versies van geüploade bestanden 30 dagen of 100 versies lang, wat het eerst komt, en begint dan de oudste weg te gooien. Je kunt een losse versie markeren als "Altijd bewaren", bestand voor bestand, met de hand.
Verwijderde bestanden staan 30 dagen in de prullenbak en worden daarna definitief verwijderd.
Lees dat nog eens met een backup in gedachten. Honderd versies klinkt royaal tot je er een nachtelijke taak op zet, en dan is het drie maanden. En een ondergrens van dertig dagen betekent dat alles wat je niet binnen een maand opmerkte niet terug te halen is, en dat is precies het soort probleem waarvoor backups bestaan.
Hier trappen mensen in die denken dat ze een archief hebben en dat niet hebben. Een Google Doc, Sheet of Slide is geen bestand. Wat in je Drive-map verschijnt, is een kleine .gdoc-verwijzing, een paar honderd bytes JSON met een URL. Kopieer je hele Drive-map naar een externe schijf en je hebt de verwijzingen gekopieerd, niet de documenten.
Als die documenten belangrijk zijn, exporteer ze dan. Google Takeout zet een Drive om naar standaardformaten, en die export is wat het waard is om te back-uppen. Het is handwerk, en het maakt het verschil tussen een archief en een map met dode links als Google ooit het account sluit.
Maak een archief, versleutel het, schrijf het in de Drive-map en leg vast wat je schreef:
DRIVE=~/Library/CloudStorage/[email protected]/My\ Drive
tar -cJf - ~/Documents | openssl enc -aes-256-cbc -pbkdf2 -out "$DRIVE/documents.tar.xz.enc"
shasum -a 256 "$DRIVE/documents.tar.xz.enc" > "$DRIVE/documents.sha256"Controleer het later met:
shasum -a 256 -c "$DRIVE/documents.sha256"In de modus Spiegelen werkt dit gewoon. In de modus Streamen moet je oppassen: het bestand teruglezen om het te hashen haalt het hele ding opnieuw binnen, en dat is bij een groot archief traag en bij een verbinding met datalimiet duur.
macOS biedt geen ondersteunde manier om te vragen of een bestand in een cloudmap van een derde partij klaar is met uploaden. Het vinkje dat je in Finder ziet, wordt getekend door Google's eigen File Provider-extensie, en niets anders kan het lezen.
Tussen het schrijven van een backup en het echt aankomen ervan staat de kopie dus alleen op je schijf, en geen eerlijke tool kan je precies vertellen wanneer dat verandert. Copy Shelter meldt de toestand die het echt kan vaststellen, en telt alleen de kopieën die het heeft gecontroleerd.
Een Google One-abonnement waar je al voor betaalt, is een prima bestemming buitenshuis, en buitenshuis is de kopie die de meeste mensen niet hebben. Wat het nodig heeft, is een backup die erin wordt geschreven. Actieve bestanden die ernaar wijzen, zijn iets anders.
Copy Shelter schrijft een versleutelde repository met versies in zo'n map. Je bestanden zijn onleesbaar voor Google en voor iedereen die in je Google-account komt, want alles wordt op de Mac versleuteld met een sleutel die daar is gemaakt en nooit wordt verzonden. Een bestand verwijderen op je Mac haalt het niet uit de backup. Oude versies blijven tot jij iets anders beslist. Geen teller die bij honderd ze weggooit. En de backup wordt volgens schema teruggelezen en gecontroleerd tegen de hashes, zodat je een probleem op een gewone dinsdag ontdekt. Gratis voor één locatie, en geen opslagrekening van ons, want de opslag is van jou.
My Drive/Copy Shelter.Niet de hele Mac. Drive kan je bestanden en een backup ervan bevatten, maar geen apps en macOS in een vorm waarmee je een Mac kunt terugzetten.
Het is een goede plek buitenshuis voor een backup. Drive zelf bewaart oude versies 30 dagen of 100 versies lang, dus er moet een backuptool versies in schrijven om meer dan dat te dekken.
Nee. Het is sync. Een bestand verwijderen op je Mac haalt het uit Drive en van elk ander apparaat dat is ingelogd. Versiegeschiedenis dekt 30 dagen of 100 versies, wat het eerst op is, en dat is een vangnet voor een fout die je snel opmerkt.
Voor back-ups: spiegelen, want met streamen staat het grootste deel van je Drive niet op je Mac en is er maar één kopie van. Spiegelen kost schijfruimte. Koos je streamen vanwege ruimte, dan is dat een teken dat de data een goede back-upbestemming nodig heeft.
Omdat het geen documenten zijn, maar verwijzingen. Een .gdoc-bestand is een paar honderd bytes JSON met een URL erin. Een back-up van je Drive-map bevat dus alleen de verwijzingen. Gebruik Google Takeout om gewone bestanden te exporteren als die documenten belangrijk zijn.
Dertig dagen of 100 versies, wat het eerst wordt bereikt. Losse versies kun je markeren om altijd te bewaren, één voor één, met de hand. De prullenbak bewaart verwijderde bestanden 30 dagen.
Ja, en dat is de enige manier waarop de inhoud van jou blijft. Met de hand versleutelen met tar en openssl werkt. De beperking is dat één archief met één wachtwoordzin volledig moet worden gedownload om er één bestand uit te halen, en dat lost een echt repositoryformaat op.
Ja. Een gededupliceerde en gecomprimeerde backup is meestal kleiner dan de bestanden die hij beschermt, maar hij is niet gratis, en hij deelt de opslag met je Gmail en Google Foto's.
Verwant: Dropbox, Proton Drive, iCloud Drive, en controleren of een backup leesbaar is.